بر پا و محکم هستم تا روزی...

برای تعقیب کننده نور، نور دست نیافتی است. زمان در جهت برعکس برای نور معنایی (بجز خلا) ندارد و اگر انکساری در جهت فوق بخشیدن یا شکل بگیرید و به وجود بیاید در مکان زمان صرفا به گردش انرژی و تونل زنی کوانتومی خواهد انجامید.

پس میتوان فهمید که در سرعت بالاتر از نور انرژی، بخشی از جریان است و بمانند یک تله جهان ما در جهت جهان های احتمالی دیگر اقدام به ربایش کوانتم های نوری دیگر خواهد کرد و انرژی بالای کیهان فرصتی

نتیجه مستقیم انرژی جنبشی فوتون در برخورد فوتون با ساختارهایی از جنس لایه های نازک ماده یک ویژگی عمومی است که عموما مربوط به ذخیره انرژی مربوط یا مرتبط با همین ویژگی نوراست یعنی دست نایافتنی بودن نور . با در نظر گرفتن پدیده تونل زنی کوانتومی فوتون که در حالت سکون جرم ندارد با میل و حرکت به حالت پوشیدگی یا همان مجتمع سازی ابتدا انقباض چند جهانی و مسیر آینده ماده را دچار فروریختگی کرده و بعد به مولفه ای ناوردا و داری جرم ملحق می شود و تاثیر آنها را از بین می برد . (تونل های انرژی همگی تکانه هایی با سرعت های مختلف هستند و تعریفی پسینی از واقعیت عینی محسوب می شوند.)

جهان ماده و انرژی

اگرچه ما تاثیر فوتونی که از زمین به سمت ماه ارسال شده است را در حدود یک ثانیه بعد متوجه میشویم اما این زمان برای خود فوتون تقریبا برابر صفر است و او مثلا فاصله زمین و خورشید را نسبت به خلا با گذشت زمان صفر سفر میکند اگرچه استدلال میکنیم که این سفر حدود هشت دقیقه و بیست و هفت ثانیه به درازا انجامیده است.

سوال یکتایی

ضمن تونل زنی کوانتومی نوری ساطع می شود؟ آیا می توان محل بیگ بنگ را دانست؟ اگر پاسخ مثبت است پس حتما پدیده چند جهانی در عالم جریان دارد و اگر پاسخ منفی باشد جهان ما از هر حیث منحصر بفر د است.